Nefret… En temiz kelime.
Her şeyden vazgeçişin, iyisiyle kötüsüyle reddedişin adı.Kalbinden silmek, uzak tutmak,
tuzağa düşmemek için kendini koruyuşun.
İlk fırsatta terk ediş; önce duygusal, sonra fiziksel…
Hayatında olmadığını saymak, anlamından çıkarmak.
Bir duygunun en saf hâli, zirve hâli.
Kim olduğunun, nerede durduğunun önemi kalmayan bir varlık…
Tiksinti kaynağı, ruh dünyamın karanlığa açılan penceresi.
Ey nefret, ey adavet…
Biliyorum; karşındakini yıkıp geçecek derecedesin.
Kim ki fıtratının tersine hareket eder,
bunun bir bedeli vardır.
Bugün olmazsa yarın… Mutlaka.
Rahmet bulutlarında doğan şefkat damlaları dışında
seni söndürebilecek hiçbir şey yok.
Sen ateşsin; yanmayı göze alamayan yaklaşamaz.
Evet… Aslında gerçek şefkati arıyorsun.
Her davranışının arkasında bir tatmin değil,
yara almış bir vicdanın sükûnet arayışı var.
Osman Öztürk